روز عشق

همه جا پرشده از قلب و شکلات و گل و... تمام صفحات مجازی صحبت از ولنتاین و روز عشقه. حالا چه فرنگیش و چه ایرانیش.

تا دوسال قبل که همکلاسی در زندگیم با این شرایط فعلی وجود نداشت، هر سال میگفتم خوب چی میشد من هم  یکی و داشتم که به منم تبریک میگفت و برام گل و شکلات و خرس میخرید. اما از پارسال، مخصوصا امسال، این روز خاص چندان برام جذابیت نداره. میدونید چرا؟ وقتی کسی تو زندگیت هست که هر روز با شنیدن صداش، با زنگ زدن های مداومش و گاه و بی گاه با هدیه دادن های با دلیل و بی دلیلش ، بهت محبت میکنه و مملوت میکنه از حس های  خوب، دیگه اینکه یه روز خاص بخواد برات چیزی بخره تا مثل بقیه بگه دوستت داره، چندان برات جذاب نیست.

اصلا من اون بوسه هایی که یواشکی از  پشت تلفن برام میفرسته و اون زمزمه های قبل از خوابیدنش که میخواد منو بخوابونه و اون تنبل تنبل گفتناش و شوخی های لج درآورش رو خیلی بیشتر از شکلات و خرس روز ولنتاین دوست دارم. چون فقط مختص منه. چون تو اونا با هیچکس شریک نیستم. ولی روز عشق چون یه روز عمومیه احساس میکنم همه چیزش عمومی و نمایشیه. 

شایدم حالا که یکی هست که برام کادوی ولنتاین بخره، به قول یه عده خوشی زده زیر دلم.

به هر حال، میخواستم بگم، عاشق بودن و در معرض یک دنیا محبت قرار گرفتن خیلی خیلی قشنگ تر و جذاب تر از کادوی روز ولنتاین و یه قراره عاشقانه توی این روزه. وقتی عاشقی، لحظه لحظه ش  مثل یه شکلات چندمزه است. گاهی مزه شکلات شیری میده ، گاهی شکلات فندقی ، گاهی شکلات سفید، گاهی هم شکلات تلخ و گاهی ازاون شکلاتا که وسطش یه شیره خوشمزه است و وقتی گازش میزنی اون شیره میریزه بیرون.... هم لحظه های تلخ داره و هم لحظه های شیرین. همه چیزش هم همیشه باب دلت نیست. مثل این میمونه که یکی  که دوستت داره برات یه کادوی خوشگل آورده باشه و تو کلی بابتش ذوق کرده باشی و بعد از اینکه کادو رو باز میکنی، میبینی که ای وای داخلش اون چیزی که فکر میکردی نیست ولی خوب باز هم چون یه کادوئه و از کسی گرفتی که دوستت داشته؛ خوشحال میشی و اون تو ذوق خوردگی اولیه رو فراموش میکنی.

عاشقی هم همینجوریه. وقتی یه کسی رو دوست داری، خیلی چیزاش ممکنه باب دلت نباشه و با وجود اینکه قبل ترها خیلی بر ات مهم بود ولی دیگه برات اهمیت نداره. چون اون شخص با محبت کردناش قلبت رو به دست آورده. دیگه با مغزت دو دوتا چهارتا نمیکنی که هرچیزی برات حکم یه قانون رو داشته باشه. 

اینجوریاست دیگه. کلا خواستم بگم آدم وقتی تنهاست بیشتر عاشق روز ولنتاینه. عزیزای دلم، اونایی که هنوز عشق زندگیتون رو پیدا نکردین، امیدوارم هرچه زودتر خدا بزنه پس کله ی اونی که قراره دلتون رو به دست بیاره و بفرستتش پیشتون. از اینکه تنها هستین ناراحت نباشین. وقتی که وقتش برسه خودش پیداش میشه. خودتون، خودتون رو دوست داشته باشین و هوای دل خودتون رو داشته باشین تا دیگرون هم دوستتون داشته باشند. اما خودخواه  نباشید. اینکه میگم خودتون رو دوست داشته باشین منظورم این نیست که همه چیز رو برای خودتون بخواین. منظورم اینه که قدر خودتون و تمام داشته هاتون(سلامتی، جوانی، شادابی، خانواده، دوستان، شغل، تحصیلات، هنر و .... ) رو بدونید و همیشه به فرداهای بهتر امیدوار باشید.

روزتون مبارک